لحظه خداحافظی به سینه ام فشردمت

بی معرفت رفتی چرا البته مقصر من نبودم

اون .... بیخیال دلم برات تنگ میشه کاش برگردی

دوست دارم

Unchain my heart let me go my way

 

قلبم رو از بند رها كن و بزار برم پي كار خودم

 

Unchain my heart you worry me night and day

 

قلبم رو از بند رها كن كه شب و روز  باعث نگراني من شدي

 

I live a life of misery

 

زندگي من شده سراسر بدبختي

 

And you don't care a bag of beans for me

 

و تو به اندازه يك كيسه نخود هم براي من ارزش قائل نيستي

 

Unchain my heart set me free

یعنی میشه دوباره ببینمت

دعای من پشتو پناهت میدونم برمیگردی پس اول

ذهنتو از اون افکار پاک کن

اضطرابی بودم خیلی برام سخت گذشت

تازه کنکور یه طرف اون از خدا بی خبر که باز با اس ام اس اش

و اخرین زنگی که زد از یه طرف هجوم بهم اوردن

و  این اخر شبی بیخوابی زد به سرم

حتی گیتار هم که مثل همیشه ارومم میکرد امشب زیاد فاز

نداد گفتم برم نت یه سر بزنم که اونم

بدتر همه بچه های نت از من بدتر داغون افسرده

شده بود عزاداری امشب تو نت

بزارید فعلا یه ترانه از انریکه با معنیش براتون بزارم تا بعد

I just wanna be with you

اوه فقط می خوام با تو باشم

این روزا به هرکی میرسی به وب هرکی سر میزنی میناله از کی از

از چی؟ به امید کی به امیده چی ؟

بچه بودیم خیلی تو این بحثا نبودیم که عشق یعنی چی از کجا اومده

از چی منشا داره تا اینکه رسیدیم به ۱۵ . ۱۶ سال اوه اوه

که کاش نرسیده بودیم ؟بعد یکم چیزای حالیمون میشد

که اوه رسیدیم به سنهای بالاتر فهمیدیم ما اومدیم

تو یه سری مسایل اجتماعی .اقتصادی . سیاسی . که

با اون دوران که با بچه ها تو کوچه بازی میکردیم خیلی فرق داره

و بعد جوشای غرور و بعد دانشگاه رفتن و بعد تجربه

اولین شکسته عشقی . شروع بدبختی شب نخوابیا

زنگ زدنهای یه طرفه اس ام اس هایی که جواب ندارن

گریه تا صبح اه شبه اولین امتحان میخوای درسو بخونی شیطنت

میکنی بش زنگ میزنی و تلفن طرف میگه

دستگاه مشترکه مورده نظر در دسترس نمیباشد

دیگه درسو بیخی میشی میخوای بخونی

میگی ااااااااااااا چرا دایورت کرد چرا جوابمو نمیده

بعدش که میری سره جلسه میخوای جواب بدی

رو پاسخ نامه عکسه اونو میبینی امتحانو با هر بدبختی شده میدی

اخر امتحان بچه های رفیق میگن هی امتحانو

چیکار کردی

میگی عالی . تو دلش اره ارواحه شکمت عالی همشونو اشتباه زدم

مثل شکست خورده ها میرسه خونه و موبایلو روشن میکنه

یه اس ام اس با حال رسیده که حالشو ۲۰ میکنه

عوضی اشغال دیگه زنگ نزن

به قول داداش حامد عشقهای دوران ما شده کشک

همشون =۰ .

مثل گشتن سوزن تو انباره کاه میمونه و دیونه هایی مثل من

باز .... از همیشه دنبال یکی دیگه میرن و که کاش نرن

     ما   می زدگان  با  سر زلف    عهد ببستیم 

     هرگز   نرود    از    سر   ما    خاطر   دلدار 

     زیرا   که   فقط   آن   بت   عیار     پرستیم.      

وقتی هیچ نگاهی زخم دلم رو نمی دید
تنها نگاه تو بود که غربتم رو فهمید
وقتی تو گیرو داره حادثه کم اوردم
وقتی که با هر نفس روی دست شرم می مردم
قلب تو منجی زخم دلم شد
شنبه شب گریه هام تو دست تو بی سحر شد
از نفس افتادم و با تو نفس گرفتم
با تو غرورم رو از جاده ها پس گرفتم
وقتی آسمون هم غرورم رو نمی دید
وقتی هر پنجره به هق هق می خندید
وقتی که از سایه ها زخم های کهنه خوردم
تو بازی سر نوشت باختنم رو می بردم
با قلب شب کشیدت داغ
حتی به خاطر من از خودتم بریدی
یادم نمی رم خودت مرهم زخمم شدی
یادم نرفته چقدر به پای من کم شدی
نیست
نیست ولی تو که دردمو رو می دونی
هر جا که باشی بدون تو خاطرم می مونی
هر جا که باشی بدون تو خاطرم می مونی
هر جا که باشی

 وقتی من می مانم و تنهایی حتی آسمان هم بهانه ای می شود برای گریستن و فرصتی که تمام وجود را در عرصه ی «دل» پنهان کنی... آنجا که نوای آرام بخش خلوتم، رها می شود از هر چه وابستگی ... از هر چه خستگی است...

سکوت تنهایی سنگین است

سکوت تاریکی

سکوت همهمه های تهی سرگردان

سکوت فاصله هایی که فکر می کردم حضور گرم او آن را تمام خواهد کرد

نگاه مضطرب به آن کبوتر سبک بال و جذام ترس  

حصار را بشکن

ستاره ای آنجاست

 ستاره ای تاریک

من از ستاره ی تاریک مرده می آیم

 بگو چه گونه گذشتی

 گذشته ای آیا ؟حصار را بشکن

نمی دانم ؟

گریخت لحظه ی ایمان ؟

کاش می گفتم حصار را بشکن

 نه باران ، نه عشق ، نه چشم هایی رو به ماه که در راه های بی ترانه عابر دور می شد

غروب  چشم هایی رو به ماه بود که ماه در نگاهم می کشت

 چشم در چشم ماه از مادرم دور می  شدم

در راه لب هایی خسته می گفتند این بار کدام نگاه منتظر را با خود آوردی که شب ها ، خواب ماه می بیند 

صدایی در گوشم زمزمه می شد که از غروب های ماه ،می گفت

کنار آخرین مکث ماه

قدم های ناتمام مانده که آن را فراموش کرده ای ؟

در شب باران و عشق در شب آخرین مکث ماه انگشت را به سمت ماه بگیر

من آنجا خواهم مرد

سلام

انسان یعنی احساس انسان چکیده ایست از احساسات. احساسات پاکی که سر چشمه گرفته از اوست .

حدود ۱۹ سال از معبودم اجازه زندگی کردن گرفتم در این ۱۹ سال هر ثانیه اش را با احساس پیش بردم و هنوز برایم جای سوال است که برای چه پس هنور زنده ام با احساس به دنیا آمدم با احساس تحصیل کردم با احساس فکر کردم با احساس به انسان ها ,خیابان,سنگ,ساختمان,کارم نگاه کردم با احساس مشکلاتم را بر طرف کردم و با احساس ازدواج کردم .

احساسات با ارزشی داشتم اما برای مدتی حتی به آسفالت خیابان خیره می شدم و برایش بغض می کردم که چگونه می تواند زیر پاهای مردم له شود اما دم نزند و وقتی راه می رفتم احساس شرمندگی می کردم و از تمام آسفالت های خیابان شرمنده بودم .

احساس بسیار زیباست آنقدر زیبا که گاهی نمی توان به زیبایی آن پی برد اما اگر همه چیز  را باحساس دید هیچ وقت نمی توان زندگی کرد چون روزی همه چیز به پایان می رسد انسان که اشرف مخلوقات است روزی عمرش به پایان می رسد وای بر آسفالت خیابان و هر چیز دیگری ...

چند وقتی بود که در اتاقم می نشستم و بر درو دیوار اتاقم حجفیاتی می نوشتم که بعد از خواندن آنها خنده ام می گرفت اما وقتی  دیگران این ها را می خواندند تشویقم می کردند . شبها  نا خواسته ار خواب بیدار می شدم  و پی کاغذی می گشتم چون دیگر دیوار های اتاقم جایی برای نوشتن نداشت هر چیز که فکر می کردم می توان روی آن نوشت را پیدا می کردم و می نوشتم از هر چیز که بخواهید .

غذا نمی خوردم چون به این فکر می کردم که نان یا برنج زیر دندان من زجر می کشند یک روز صبح احساس کردم دیگر نمی توانم از خواب بیدار شوم نای این که چشمانم را باز کنم هم نداشتم چه برسد به این که چیزی بگویم بعد 12 روز چشمانم باز شد و خود را در بیمارستان میلاد دیدم شاید باورتان نشود از آن روز به بعد دیگر به هبچ چیز با احساس نگاه نکردم حدودا 2 ماه است که شعری به زبان نیاورده ام شاید این را جنون احساس بتوان نام گذاری کرد .